Power of colour

Have you ever thought about why we like certain colours and dislike others? Colour preferences seem to lack any rational basis, yet the powerful influence of colour rules our choices in everything - from the food we eat and the clothes we wear to the way we decorate our homes. Some people say that colours reflect our personality. According to others, we choose colours that represent something we lack or need (e.g. blue if we want to relax or red if we need more energy). There are no proofs for that, though. According to a study of American scientists, we prefer a particular colour because we associate it with a positive experience we had in the past. If we increasingly experience pleasure in something we bought in a particular color, we will tend to chose similar objects in the future with the same colour.  This leads to a self-perpetuating situation. I can see that pattern in life. I prefer strong colours and it's reflected not only in what I wear but also in how my house is decorated (white walls but decoration in deep colours) and even in what I eat (the more colourful my dish is, the better). As my experience with bold colours is positive, I tend to buy objects and clothes in the same colours. Have you noticed the same pattern in your lives? What colours do you prefer?  

¿Alguna vez habéis pensado por qué determinados colores nos gustan más que los otros? Las preferencias de colores parecen carecer de fundamento racional, sin embargo, la influencia del color gobierna nuestras decisiones en todo - de los alimentos que consumimos y la ropa que nos ponemos a la forma en que decoramos nuestras casa. Algunas personas dicen que los colores reflejan nuestra personalidad. Según otros, elegimos los colores que representan lo que nos falta (por ejemplo, elejimos el azul si necesitamos tranquilidad o el rojo si nos falta energía). No hay pruebas de que estas opiniones sean ciertas. Según un estudio de científicos estadounidenses, preferimos un color en particular porque lo asociamos con una experiencia positiva que hemos tenido en el pasado. Si cada vez experimentamos placer en algo que compramos en un color particular, vamos a elegir objetos similares del mismo color en el futuro. Esto se autoperpetúa. He notado este patrón en mi vida cotidiana. Prefiero los colores intensos y eso se refleja no sólo en lo que me pongo, sino también en la manera como he decorado mi casa (las paredes blancas pero los detalles de colores fuertes) e incluso en lo que como (más colorido mi plato, mejor). Como mis experiencias con los colores llamativos son positivas, suelo comprar objetos y ropa en los mismos tonos. ¿Habéis notado el mismo patrón en vuestras vidas? ¿Cuales son vuestros colores preferidos?

Czy zastanawialiście się kiedyś dlaczego wolimy niektóre kolory od innych? Pozornie preferencje kolorystyczne nie mają żadnego uzasadnienia, ale w znaczący sposób wpływają na nasze codzienne wybory - od ubrań, przez jedzenie, po dekorację wnętrz. Niektórzy uważają, że kolory odzwierciedlają charakter. Inni stoją na stanowisku, że określone kolory uzupełniają nasze usposobienie (np. błękit dodaje spokoju, a czerwień - energii). Te popularne opinie nie są jednak potwierdzone. Amerykańscy badacze dowiedli natomiast (swoją drogą, czy jest coś, co nie zostało zbadane przez amerykańskich naukowców?), że nasze preferencje wynikają z pozytywnych doświadczeń w przeszłości. Jeśli dany kolor kojarzy nam się z miłą sytuacją, to będziemy stale sięgać po rzeczy w tych samych kolorach. One z kolei będą nam dostarczać kolejnych pozytywnych wrażeń. To jak samonapędzający się mechanizm. Zauważyłam u siebie podobny schemat. Moje upodobanie do intensywnych kolorów ma odbicie w zawartości szafy, wystroju domu (białe ściany, dodatki w nasyconych barwach), a nawet w jedzeniu (im więcej kolorowych jarzyn na talerzu, tym lepiej). Pozytywne doświadczenia związane z tymi barwami sprawiają, że jeszcze częściej po nie sięgam. Czy też widzicie u siebie taki mechanizm? Jakie kolory lubicie najbardziej?

Something to talk about

It took me a long time to write here about the criticism. Actually, this topic has been in my mind since the beginning of my adventure with blogging. By posting anything on the Internet, especially by posting our pictures, we are subject to the assessment of others. And that's what it's all about, right? Expressing one's opinion is (or at least should be) what commenting option is for. So, if we allow commenting, we should be prepared that not all of them will be positive. So why very often critical opinions are accepted with indignation or anger? Sometimes with superiority ("That's my style, I'm not going to change anything about it"). On one hand, the internet is full of trolling comments written by rude and boorish people who give vent to their negative emotions. Anonymity gives some sense of impunity, but on the other hand, do you have to blog or be logged in somewhere to have a right to express your opinion? Or sign it with your full name? After all, how much to reveal about yourself on the internet is entirely up to you. I can't help but wonder why even the most constructive and "advisory" criticism is becoming a synonym of rudeness and frustration? How often we don't express our opinions openly because we are afraid to offend someone or we don't want to be accused of various "low" feelings such as jealousy.Or maybe we don't write the whole truth, because we are afraid of crude, but still fair assessment of our person? What do you think about criticising and receiving criticism? 

Escribir aquí acerca de la crítica me ha tomado mucho tiempo. De hecho, este tema ha estado en mi mente desde el principio de mi aventura con el blog y la blogosfera. Al subir cualquier cosa en Internet, sobretodo nuestras fotos, estamos sujetos a la evaluación de los demás. Y de eso se trata, ¿sí o no? Los comentarios sirven para expresar nuestras opiniones (o al menos deberían). Así que, debemos estar preparados que no todos ellos serán positivos. ¿Entonces por qué muy a menudo las opiniones críticas son recibidas con indignación o enojo? A veces con superioridad ("Es mi estilo, no voy a cambiar nada al respecto"). Por un lado, el Internet está lleno de comentarios escritos por los trols, la gente que suelta sus emociones negativas escribiendo los coemntarios groseros. Anonimato da algún sentido de la impunidad, pero por otro lado, ¿hay que tener un blog o poner nuestro nombre completo para tener el derecho de expresar nuestra opinión? Cuánto queremos revelar sobre nosotros mismo solo depende de nosotros. ¿No puedo evitar preguntarme por qué incluso la crítica "consultiva" y constructiva se está convirtiendo en un sinónimo de la grosería y la frustración? A menudo no expresamos nuestras opiniones abiertamente, porque tenemos miedo de ofender a alguien o queremos ser acusados de envidia. O tal vez no escribimos toda la verdad, porque tenemos miedo la cruda evaluación de nuestra persona? ¿Qué opináis acerca de criticar y recibir la crítica?

Do napisania o krytyce zabierałam się od dawna. Właściwie ten temat chodzi mi po głowie od początku mojej przygody z blogowaniem. Publikując cokolwiek w internecie, a szczególnie zamieszczając nasze zdjęcia, podlegamy ocenie innych. W zasadzie sami o nią prosimy. Na tym chyba polega ta zabawa, prawda? Wyrażaniu opinii służy (lub przynajmniej powinna służyć) funkcja komentowania. Zatem, jeśli dopuszczamy komentarze, powinniśmy liczyć się z tym, że nie wszystkie będą pozytywne. Dlaczego wiec bardzo często krytyczne opinie przyjmowane są z mniej lub bardziej ukrywanym oburzeniem? Ewentualnie z wyższością ("To mój styl, niczego w nim nie zmienię"). Z jednej strony internet roi się od chamskich i wulgarnych komentarzy, które piszą ludzie o niskiej (zerowej!) kulturze , czujący się w internecie bezkarni, i w ten sposób dają upust swoim negatywnym emocjom. Poza tym użytkownicy internetu to cały przekrój społeczeństwa. Anonimowość daje pewne poczucie bezkarności, ale z drugiej strony, czy koniecznie trzeba założyć bloga albo gdzieś się zalogować, aby wyrazić swoje zdanie? Albo wręcz podpisać się imieniem i nazwiskiem? Przecież to ile na swój temat chcemy ujawnić w internecie powinno być tylko naszym wyborem. Zastanawia mnie dlaczego nawet najbardziej konstruktywna i "doradcza" krytyka zostaje wrzucona do jednego worka z chamstwem i frustracją? Ile razy nie wyrażamy otwarcie naszego zdania, bojąc się kogoś urazić lub nie chcąc zostać posądzonym o różne "niskie" uczucia, z zazdrością na czele? (Swoją drogą, przypisywanie własnych motywacji innym jest ogólnie znanym zjawiskiem). A może nie piszemy całej prawdy, bo sami boimy się surowej, ale jednak sprawiedliwej oceny? Tak na marginesie, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że wyjątkowo ostra, najczęściej anonimowa i niestety niekulturalna krytyka w internecie jest polską specjalnością. Nie spotkałam się z nią (a na pewno nie w takiej formie i natężeniu) na blogach i innych stronach pisanych np. po hiszpańsku czy angielsku. Z drugiej jednak strony, pomijając oczywiście chamskie wypowiedzi, polskie dyskusje w internecie są ciekawsze, bo często wykraczają poza same komplementy i pozwalają mimo wszystko na wymianę poglądów. Jestem ciekawa co sądzicie zarówno o krytykowaniu, jak  i o przyjmowaniu krytyki.

New prefix

The change of prefix from 2 to 3. So I´ll never again be twentysomething. How is it? Almost the same, but not exactly. For example, you´re telling some story about how it was when you were a student and suddenly you realise that you are talking about something that happened 10 years ago! Or one day you get to know that interns in the company where you work were born in the 90s (yes! nine-ties!). A list of new music groups you´ve never heard of is getting bigger and bigger. The same as the number of pictures of cute babies that your friends post on Facebook. Instead of going to parties, more and more often you go to dinner parties. Or sometimes you only meet your friends for lunch. All of you have to wake up early the following day, right? If you were born in the late 80s or in 90s you probably have no clue what I´m talking about here. But don´t worry, one day you will ;)

El cambio de prefijo de 2 a 3. Así que nunca más seré veinteañera. ¿Cómo es? Casi igual, pero no exactamente. Por ejemplo, estás contando una historia sobre algo que pasó cuando eras una estudiante y de repente te das cuenta de que estás hablando de algo que sucedió hace 10 años! O un día te enteras que los internos en la empresa donde trabajas nacieron en los años 90 (¡sí! los años no-ven-ta!). Una lista de los nombres de nuevos grupos músicales que no conoces se hace cada vez más y más larga. Lo mismo pasa con el número de fotos de bebés encantadores que tus amigos publican en Facebook. En vez de salir de fiesta, más y más a menudo te vas con tus amigos a la cena. O a veces sólo vas a almuerzar. Todos tenéis que levantarse temprano el día siguiente, ¿verdad? Si naciste a finales de los años 80 o en los 90 probablemente no tienes ni idea de lo que estoy contando aquí. Pero no te preocupes, eso también te espera ;)

Zmiana prefiksu z 2 na 3, czyli już nigdy nie będę dwudziestoparolatką. Jak to jest z trojką z przodu? Właściwie tak samo, ale jednak pewne znaki, świadczą o tym, że trochę inaczej. Na przykład, opowiadasz o jakiejś sytuacji ze studiów i nagle dociera do Ciebie, że mówisz o czymś, co zdarzyło się 10 lat temu! Albo któregoś dnia zdajesz sobie sprawę, że stażyści w firmie, w której pracujesz urodzili się w latach 90 (tak! Dzie-więć-dzie-sią-tych!). Lista nowych grup muzycznych, o których nie słyszałaś rośnie tak szybko jak liczba zdjęć uroczych bobasów zamieszczanych przez Twoich znajomych na Facebooku. Coraz częściej zamiast na imprezę idziesz z przyjaciółmi tylko na kolację. A czasem to jedynie na lunch. Przecież trzeba wcześnie wstać następnego dnia, prawda?. Jeżeli urodziliście się pod koniec lat 80 lub w latach 90 to pewnie w ogóle nie wiecie w czym rzecz. Ale spokojnie, Was też to czeka ;) 

Wearing: Orsay jacket; Promod bag; H&M hat; my husband´s scarf; Sfera sweater; Zara jeans; New Look wedges; Natura gloves

Stuffocation

Moving partly, and temporarily, from Barcelona to London I took with me only a part of my garments. I must say that I am happy with the emptier wardrobe. During the moving I arrived at a conclusion that I have too much stuff. Few days ago I read an article saying that I am not alone. "There are millions of people right now, all around the world, feeling like they have too much stuff", says the trend analyst James Wallman whose book "Stuffocation" will be out in November. Speaking about "stuff" Wallman does not mean only garments, but all the "clutter". Unused sports equipment, unwanted Christmas presents, candle holders, frames etc. All the junk that we want to clear out and breath again. More does not mean better anymore. On the other hand, minimalistic approach seems very drastic. The point is not to buy anything, throw away or give away everything we do not wear and stick to basics, right?  "Unstuffing" is more about owning beautiful and good quality things, that tell something about us. Who wants to have a wardrobe full of polyester and fast-changing "trendy" garments anyway? We want to tell a story. We rather measure our life by experiences than physical things. That's why more and more people prefer to spend money on travelling. Or to someone "who has everything" we give as a present an experience: a concert ticket or a skydiving course. What is your opinion? 

 Durante mi mudanza temporal de Barcelona a Londres sólo me he llevado una parte de mi ropa. Tengo que admitir que estoy contenta con este armario reducido. Lo que traje a Londres son las prendas que mas me gustan y que me pongo a menudo. Haciendo la mudanza también llegue a la conclusión de que tengo demasiadas cosas. Hace unos días leí un artículo diciendo que no soy la única que piensa así. "Hay millones de personas ahora en todo el mundo sintiendo que tienen demasiadas cosas" , dice el analista de tendencias James Wallman cuyo libro " Stuffocation" saldrá en noviembre ("stuff"-cosas, "suffocation"-asfixia). Wallman hablando de las "cosas" no se refiere sólo a las prendas de ropa sino a todos los objetos que llenan nuestro espacio y no nos permiten respirar. Por otro lado, el enfoque minimalista parece muy drástico. No se trata de no comprar nada, tirar o regalar todo lo que no usamos y quedarnos con lo básico.  Es mejor optar por cosas bonitas, de buena calidad  y que dicen algo acerca de nosotros . ¿Quién, de todos modos,quiere tener un armario lleno de las prendas de poliéster y las tendencias pasajeras? Queremos contar una historia y medir nuestras vidas por las experiencias que por las cosas físicas. Por eso cada vez más y más personas prefieren gastar dinero en viajes. O a alguien "que lo tiene todo" le regalamos una experiencia : una entrada a un concierto o un curso de paracaidismo. ¿Qué opináis de este tema?

Przeprowadzając się częściowo i tymczasowo z Barcelony do Londynu zabrałam ze sobą rzeczy, które najbardziej lubię i noszę najczęściej. Muszę przyznać, że z taką przerzedzoną garderobą jest mi naprawdę dobrze. W czasie przeprowadzki doszłam do wniosku, że mam za dużo ubrań i dlatego część z nich oddałam, a cześć zostawiłam w Barcelonie. Dzięki temu teraz moja szafa już nie pęka w szwach. Kilka dni temu natknęłam się na ciekawy artykuł,  z którego wynikało, że nie jestem w moich odczuciach odosobniona. "Na całym świecie miliony ludzi czują, że mają za dużo rzeczy" - mówi James Wallman, badacz zjawiska, które nazwał "stuffocation" (z ang. stuff-rzeczy, suffocate-dusić się). Mówiąc o rzeczach Wallman nie ma na myśli tylko ubrań, ale wszystkich przedmiotów, które gromadzimy wokół nas. Takich jak nieużywany sprzęt sportowy, niechciane prezenty sprzed kilku lat, świeczniki  ramki, bibeloty. Krotko mówiąc wszystko, co zagraca naszą przestrzeń i sprawia, że się w niej "dusimy". Więcej już nie znaczy lepiej. Z kolei podejście minimalistyczne wydaje się bardzo radykalne. Przecież nie chodzi o to, żeby zrezygnować z zakupów,  oddać lub wyrzucić ubrania, w których nie chodzimy i ograniczyć się do tego, co całkowicie niezbędne.  Może jednak lepiej jest kupować rzeczy ładne i dobre jakościowo, które jednocześnie coś o nas mówią? Chyba nikt nie chce mieć szafy pełnej sezonowych trendów i poliestru, prawda? Bardziej niż przedmiot liczy się historia. I przeżycia.  Dlatego coraz więcej osób woli wydawać pieniądze na podróże, a osobie "która ma wszystko" dajemy w prezencie np. bilet na koncert lub kurs skakania ze spadochronem. Jestem ciekawa, co myślicie. Dodam jeszcze, że w listopadzie ukaże się książka Jamesa Wallmana pt. "Stuffocation". 

I have already showed you this dress here in a summer outfit.

A este vestido ya os lo he enseñado en un conjunto veraniego: aquí.

Sukienkę z dzisiejszego zestawu pokazywałam już w letnim wydaniu: tutaj.

Wearing: no name dress, Mango cardigan, H&M snood, Sfera belt, Parfois bag, Stradivarius boots

When you say nothing at all

My excuse for today's lack of text is the heat (Yeah, I should have found a better one, right? Can you expect anything else in Barcelona in July than high temperatures?!).

La falta de texto en la entrada de hoy es por culpa del calor (sí, esta no es la mejor excusa:) ¿Qué más si no las temperaturas altas uno puede esperar en Barcelona en julio?). 

Winą za dzisiejszy brak tekstu obarczę upały (tak, to raczej kiepska wymówka-w końcu czego, jak nie wysokich temperatur, można się spodziewać w lipcu w Barcelonie?! To jak: "Zima zaskoczyła (polskich) drogowców" w grudniu:). 

Skirt: Zara (Summer Sale '13); Top, Bracelets, Necklace: Promod; Bag: Solar; Headband, earings: Sfera; Sandals: Fosco

It's about the journey

What was your favourite book when you were children? Mine, without any doubt, was "The Children of Noisy Village". The first book that I read on my own and after that I was getting back to it so many times that my parents became worried that I would never read any other book again. They had to hide it in a place that was out of my reach-on the wardrobe:)

Now I read the most when I commute to work. My everyday journey becomes a trip in time and space. One day I am dancing mambo in Lima of the 50s and the next day I am wandering lonely around Tokyo. I lose myself in New York of roaring 20s, to move from there to the 19th century St. Petersburg obssesed with money and power. In sleepy town of Macondo I spend my time with Buendia family. 
I go to many places and in some of them I stay for long, impressed by their local colour and their fascinating inhabitants.
As you know, I love huge bags. You may ask why. Because I can put there my "must have"-a thick book. 

¿Cual era vuestro libro favorito en la infancia? El mío sin duda alguna-"Los niños de Bullerbyn". Fue el primer libro que lei sola  y volvía  a el tantas veces que mis padres estaban preocupados que ya no iba a leer nada más en mi vida:) Por eso lo escondieron muy lejos de mi alcance - sobre un armario alto.
Ahora más libros leo en el camino al trabajo y de vuelta a casa. Mi viaje diario se convierte en el recorrido en el tiempo y el espacio. Un día bailo mambo en Lima de los años 50 y el otro estoy paseando sola por las calles de Tokio. Me pierdo en Nueva York de los locos años 20, para más tarde encontrarme en San Petersburgo del siglo XIX obsesionado por el dinero y el poder. Por más tiempo me quedo en adormecido Macondo donde me encuentro con la familia Buendia. Me voy a muchos sitios y en algunos me quedo, encantada por su ambiente y la gente fascinante que encuntro allí. 
Como ya sabéis, me encantan los bolsos grandes. ¿Por qué? Porque allí cabe mi "must have"-un libro grueso.

 Jaka była Wasza ulubiona książka w dzieciństwie? Moją, bez wątpienia były "Dzieci z Bullerbyn". Pierwsza, którą przeczytałam samodzielnie, a potem wracałam do niej tyle razy, że moi rodzice, z obawy, że już nic więcej w życiu nie przeczytam, schowali ją przede mną bardzo wysoko i poza moim zasięgiem, czyli na szafie.

Teraz najwięcej czytam w drodze do pracy i z powrotem. Moja podróż staje się wędrówką w czasie i przestrzeni. Jednego dnia tańczę mambo w Limie lat 50, a kolejnego przemierzam samotnie ulice Tokio. Zatracam się w Nowym Yorku szalonych lat 20, aby później przenieść się do XIX-wiecznego, opanowanego żądzą pieniądza i władzy Petersburga. Stamtąd na dłużej udaję się do sennego Macondo, aby spędzić czas w towarzystwie rodu Buendia. Zahaczam jeszcze o inne miejsca, w niektórych zostaje na dłużej zauroczona ich atmosferą i fascynującymi ludźmi, których tam spotykam. Jak wiecie uwielbiam wielkie torby. Zapytacie: dlaczego? Bo mieści się w nich mój "must have" - gruba książka.  

  

Dress, shoes: Promod; Top: H&M; Bag: Mango; Necklace: Parfois; Belt, earings:?; Bracelet: Sfera

Midi

Today one of these outfits where I show you garments that I "lost and found" in my wardrobe. This dress has already 7 years and I must admit that I do not wear it a lot. Midi lenght is a bit tricky and we should be careful not to get a certain "granny" look:) Do you sometimes wear midi dresses or skirts? 

Hoy os muestro uno de los looks con las prendas que ya llevan mucho tiempo en mi armario y estaban un poco olvidadas. El vestido tiene 7 años y tengo que admitir que no me lo pongo muy a menudo. Creo que es por su largura. Yo siempre he sido más de las faldas o vestidos cortos. Con la largura midi hay que tener un poco de cuidado para no conseguir un look de nuestra abuela :). ¿Os gusta la largura midi?

Dzisiaj zestaw z serii: znalezione we własnej szafie. Prawie wszystko, co tu widzicie, ma dobrych kilka lat, na czele z sukienką, która ma już 7. Muszę przyznać otwarcie, że nie sięgam po nią zbyt często. Długość midi nie należy do najłatwiejszych i trzeba uważać, żeby nie osiągnąć efektu a'la "Ciotka Klotka". Ciekawa jestem, czy nosicie midi. 

*Dress/Vestido/Sukienka: Echo (old)

*Bolero jacket/Bolero/Bolerko: Orsay (old) 

*Sandals/Sandalias/Sandały: Fosco (SS'12)

*Bag/Bolso/Torebka: Orsay (old)

*Earings/Pendientes/Kolczyki: Gift/Regalo/Prezent

*Bracelet/Pulsera/Bransoletka: Sfera

*Belt: Cinturón/Pasek: Orsay