Every woman should...

The blogosphere and glossy magazines are full of tips. "Every woman should have in her wardrobe ..." "This season you must have ...", "If you didn´t wear it for a year, get rid of it" "This is timeless!", "Always/never wear a handbag and shoes in the same color ", etc, etc. I'm deeply against this kind of advice. For instance, I should have a white shirt in my wardrobe because it supposedly goes with everything and it's timeless. Perhaps, but not for me. Since I was a child I haven't liked white, collared blouses and I can live without them (it would be difficult without at least one "little black dress" or a trench coat, though). Getting rid of clothes I didn't wear for a year? I would have significantly more free space in my wardrobe. That's for sure. But I would almost certainly regret it after a month or two because something that I threw out would go perfectly with other clothes. Besides, I have lots of items that tell some stories-new collections wouldn´t replace them. What about shoes and handbags? Should their colours match or not? As we want. In the past they always had to match. Now they shouldn't. But who cares? If we don't hold to so many rules anymore, why shuld we estblish another one. And which statements about fashion are you against?  

La blogosfera y las revistas de moda están llenas de consejos. "Cada mujer debe tener en su armario ..." "Tienes que llevar ..." "¡Esto es atemporal!", "Si no te lo has puesto en un año, deshazte de ello", "Siempre / nunca lleves un bolso y los zapatos en el mismo color ", etc, etc Estoy profundamente en contra de este tipo de consejos. Por ejemplo, debería tener una camisa blanca en mi armario porque supuestamente va con todo y es atemporal. Tal vez, pero no para mí. Desde que era peque no me han gustado blusas blancas con cuello y puedo vivir sin ellas (sin embargo, podría ser difícil sin por lo menos uno "pequeño vestido negro" o una gabardina). ¿Debería deshacerme de la ropa que no llevaba un año? Tendría mucho más espacio libre en mi armario. Eso sí. Pero seguramente me arrepentiría de haberlo hecho después de un mes o dos al darme cuenta de que esta prenda iría perfectamente con otras más. Además, tengo un montón de prendas que ya llevan años en mi armario y cada una tiene su historia. Las nuevas colecciones no podrían reemplazarlas. ¿Y los zapatos y los bolsos? ¿Sus colores deberían coincidir o no? Si nos gusta que coincidan, ¿por qué no? En el pasado siempre tenían que coincidir. Ahora - no. ¿Pero por qué no? si así a veces nos gusta. ¿Y vosotras, ¿con que consejos sobre la moda y estilo no estáis de acuerdo?

Blogosfera i kolorowe pisma pełne są porad stylistek. "Kazda kobieta powinna mieć w szafie...", "Postaw na...", "Musisz to mieć", "To jest ponadczasowe!" "Nie założyłaś danej rzeczy przez rok? Wyrzuć ją!", "Zawsze noś/nigdy nie noś torebki i butów w tym samym kolorze" itp, itd. Tego typu rady budzą mój wewnętrzny sprzeciw i staram się je omijać szerokim łukiem. Powinnam mieć np białą koszulę, bo będzie pasować do wszystkiego, a w ogóle jest po-nad-cza-so-wa. Ja jednak białych bluzek z kołnierzykiem nie lubię od dziecka i świetnie mogę się bez nich obyć (natomiast bez chociaż jednej "małej czarnej" i trencza byłoby mi trudno). Miałabym się pozbyć rzeczy, których nie nosiłam przez rok albo dłużej? Moja szafa by się na pewno przerzedziła, ale pewnie za miesiąc-dwa, może za pół roku, żałowałabym, że pochopnie oddałam coś, co by mi teraz pasowało idealnie do innych ubrań (co nie znaczy, że nie robię czystek w garderobie co jakiś czas, ale staram się rozdawać rozważnie). Mam rzeczy, do których wracam po długim czasie, nawet po latach, bo mają swoją historię, może nawet "duszę". Nowe kolekcje by ich nie zastąpiły. Buty i torebki-jakie nosić? Takie, jakie chcemy. Kanonem elegancji było kiedyś dopasowanie kolorem torebki i butów. Teraz jest jest to passé. Tylko czy należy się tym przejmować? Skoro nie trzymamy się już sztywnych reguł to po co w takim razie narzucać kolejną: o butach i torebce zawsze w innym kolorze. A Wy, z jakimi wyświechtanymi frazesami na temat mody i stylu się nie zgadzacie?

Wearing: Promod blazer, No name top (old), H&M trousers, Parfois bag, Lefties belt

Men are different

'You already have something like that'. 'Why do you need the same item in different colours?'. 'Your bags are too big-you can never find your phone when I´m calling you'. 'Of course you can go like that. We're not going to the Oscars ceremony'. Do you also here that from time to time? I don't have any doubt that men (especially one I know very well) have a totally different view on fashion and clothes than women :)

"Ya tienes algo parecido", "¿Para que necesitas la misma prenda en los colores deiferentes?", "Tus bolsos son demasiado grandes-nunca encuentras tu movil cuando te estoy llamando", "Claro que puedes ir así. No vamos a la ceremonia de los Oscar". ¿Oís lo mismo de vez en cuando? Yo no tengo dudas de que los hombres en general y uno que conozco muy bien en particular, no tienen el mismo punto de vista sobre la ropa y la moda que nosotras :)

"Przecież już coś takiego masz". "Po co Ci ta sama rzecz w różnych kolorach?". "Twoje torby są za duże - nigdy nie możesz w nich znaleźć telefonu, jak próbuję się do Ciebie dodzwonić". "Pewnie, że możesz tak iść. Przecież nie idziemy na rozdanie Oskarów". Czy też to czasem słyszycie?  Ja mogę śmiało stwierdzić, że mężczyźni (a szczególnie pewien dobrze mi znany egzemplarz) mają na temat ubraniowo-modowy zupełnie inne spojrzenie niż kobiety :) 

Now and then

Do you remember life without the Internet, social media, blogs or even mobile phones? The times when we all used only landlines and sent paper letters? When we were finding our way using paper maps and looking up large encyclopedias for information? It wasn't so long ago, after all, but the image of that world is becoming blurred in our memory. We cannot imagine life without the internet. How many things can we do faster and easier now! We communicate, work, pay bills, do shopping, travel much easier and more efficiently than before. In addition, surprisingly, the world has shrunk. Not only do we contact our family and friends who live overseas, but also exchange information and views with people we do not know the "real world" and probably, if not for the internet, we would have never got to know. We are 'moving' our lives to the Internet. We get to know from Facebook and Instagram what our friends have been up to (but do we necessarily want to know what they had for breakfast, lunch or dinner?). We are becoming more and more addicted to virtual world. On one hand, we "move" our real world to the Internet, but on the other we are searching for each time stronger sensations and stimulations on the Internet. Are simple emotions, enchantment with nature, painting or someone's reaction not enough for us anymore? As always, I'm very curious what your views are.

¿Os acordáis como era la vida cuando no había Internet, redes sociales, blogs o incluso sin los teléfonos móviles? ¿De los tiempos cuando todos utilizábamos sólo los teléfonos fijos y enviábamos las cartas de papel? ¿Cuando nos encontrábamos nuestro camino usando los mapas y buscábamos información en las enciclopedias grandes? No fue hace tanto tiempo, después de todo, pero la imagen de ese mundo se está volviendo borrosa en nuestra memoria. Ya no podemos imaginarnos nuestra vida sin Internet. ¡Cuántas cosas podemos hacer más rápido y más fácil ahora! Nos comunicamos, trabajamos, pagamos las facturas, vamos de compras, viajamos mucho más fácil y más eficiente que antes. Además, es sorprendente que el mundo se ha reducido tanto. No sólo nos comunicamos con la familia y los amigos que viven lejos, sino también intercambiamos información y opiniones con la gente que no conocemos en el "mundo real" y, probablemente, si no fuera por el Internet, nunca habríamos llegado a conocer. Estamos 'trasladando' nuestras vidas al Internet. Nos enteramos de lo que están haciendo nuestros amigos por Facebook e Instagram (¿de verdad queremos saber lo que tenían para el desayuno, el almuerzo o la cena?). Nos estamos convirtiendo en adictos al mundo virtual. Por un lado, ponemos más y más de nuestra vida real al Internet, pero por otro lado cada vez buscamos las sensaciones más intensas en la red. ¿Las cosas e emociones sencillas ya no son suficientes para nosotros? Como siempre, estoy muy curiosa por conocer vuestras opiniones al respecto. 

Czy pamiętacie jeszcze świat bez Internetu, portali społecznościowych, blogów, a nawet komórek? Czasy, gdy dzwoniło się z telefonu stacjonarnego, wysyłało papierowe listy, zabierało na wakacje mapę i atlas samochodowy lub zwyczajnie pytało o drogę? Gdy szukało się informacji w stojącej na półce encyklopedii sprzed paru lat? No właśnie. To nie było przecież tak dawno, ale obraz tamtego świata powoli zaciera się w naszej pamięci. Już nie wyobrażamy sobie życia bez Internetu. Ile spraw udaje nam się załatwić szybciej i łatwiej! Komunikujemy się, pracujemy, płacimy rachunki, robimy zakupy, przemieszczamy się, dużo prościej i skuteczniej niż dawniej. W dodatku świat na naszych oczach zaskakująco się skurczył. Nie tylko kontaktujemy się z rodziną i znajomymi mieszkającymi daleko, ale także wymieniamy informacje i poglądy z ludźmi, których nie znamy w "realu" i pewnie, gdyby nie internet, nigdy byśmy nie poznali. Do internetu coraz bardziej przenosimy nasze życie. O tym, co dzieje się u znajomych dowiadujemy się z Facebooka, Instagrama i innych portali. Czasem nawet wiemy więcej niż byśmy chcieli (czy musimy koniecznie wiedzieć, co jedli danego dnia na śniadanie, obiad czy kolację?). Coraz bardziej uzależniamy się od wirtualnej rzeczywistości. Z jednej strony to, co ma miejsce w "realu" przenosimy do sieci, a z drugiej, w wirtualnym świecie szukamy coraz to nowych, mocniejszych wrażeń, bodźców, stymulacji i coraz nowszych informacji. Czy nie za bardzo się w tym zatracamy? Czy proste przeżywanie, zachwyt przyrodą, obrazem, czyjąś reakcją, już przestaje nam wystarczać? Jestem jak zawsze ciekawa, jakie jest Wasze zdanie.

All that jeans

Never say never. Especially when it comes to clothes. I thought I would never wear jeans from head to toe again, since I stopped wearing dungerees when I was 12. Also wearing denim dungerees while pregnant has always been my 'no no'. I'm really surpised then by how good I feel in this denim jupsuit. I wonder why we change our minds about certain clothes. Is it more about a change of circumstances or a change of taste? Or maybe it's just because we are influenced, we want it or not, by constantly changing fashion? 

Nunca digas nunca. ¿Cuantas veces lo hemos escuchado? Pero es cierto, sobretodo si se trata de la ropa. Pensaba que desde cuando dejé de ponerme mi peto vaquero con más o menos 12 años, ya no me iba a vestir con denim de pies a cabeza. De llevar petos vaqueros durante el embarazo... ¡ni hablar! Pero tengo que asumir de que no podría sentirme mejor ahora que con este mono denim. Me pregunto porque a veces cambiamos la opinión sobre algunas prendas. ¿Es más por el cambio de las circunstancias o el cambio de niestros gustos? ¿O es porque estamos, si lo queremos o no, bajo la influencia de la moda que está cambiando constantemente? 

Nigdy nie mów nigdy. Ten frazes, na tle innych wyświechtanych haseł, wydaje mi się bardzo trafny. Od czasu, gdy w wieku chyba 12 lat przestałam nosić ogrodniczki, nie przypuszczałam, że jeszcze ubiorę się od stóp do głów w dżins. Noszeniu dżinsowych ogrodniczek w ciąży zawsze mówiłam stanowcze "nie". Natomiast, ku mojemu zdziwieniu, w dżinsowym kombinezonie czuję się teraz świetnie. Zastanawiam się, co wpływa najbardziej na to, że niektóre rzeczy zaczynają nam się podobać. Czy to raczej kwestia zmiany okoliczności czy bardziej zmiany gustu? A może to po prostu sama moda narzuca nam, czy tego świadomie chcemy czy nie, ciągłe zmiany?  

Something to talk about

It took me a long time to write here about the criticism. Actually, this topic has been in my mind since the beginning of my adventure with blogging. By posting anything on the Internet, especially by posting our pictures, we are subject to the assessment of others. And that's what it's all about, right? Expressing one's opinion is (or at least should be) what commenting option is for. So, if we allow commenting, we should be prepared that not all of them will be positive. So why very often critical opinions are accepted with indignation or anger? Sometimes with superiority ("That's my style, I'm not going to change anything about it"). On one hand, the internet is full of trolling comments written by rude and boorish people who give vent to their negative emotions. Anonymity gives some sense of impunity, but on the other hand, do you have to blog or be logged in somewhere to have a right to express your opinion? Or sign it with your full name? After all, how much to reveal about yourself on the internet is entirely up to you. I can't help but wonder why even the most constructive and "advisory" criticism is becoming a synonym of rudeness and frustration? How often we don't express our opinions openly because we are afraid to offend someone or we don't want to be accused of various "low" feelings such as jealousy.Or maybe we don't write the whole truth, because we are afraid of crude, but still fair assessment of our person? What do you think about criticising and receiving criticism? 

Escribir aquí acerca de la crítica me ha tomado mucho tiempo. De hecho, este tema ha estado en mi mente desde el principio de mi aventura con el blog y la blogosfera. Al subir cualquier cosa en Internet, sobretodo nuestras fotos, estamos sujetos a la evaluación de los demás. Y de eso se trata, ¿sí o no? Los comentarios sirven para expresar nuestras opiniones (o al menos deberían). Así que, debemos estar preparados que no todos ellos serán positivos. ¿Entonces por qué muy a menudo las opiniones críticas son recibidas con indignación o enojo? A veces con superioridad ("Es mi estilo, no voy a cambiar nada al respecto"). Por un lado, el Internet está lleno de comentarios escritos por los trols, la gente que suelta sus emociones negativas escribiendo los coemntarios groseros. Anonimato da algún sentido de la impunidad, pero por otro lado, ¿hay que tener un blog o poner nuestro nombre completo para tener el derecho de expresar nuestra opinión? Cuánto queremos revelar sobre nosotros mismo solo depende de nosotros. ¿No puedo evitar preguntarme por qué incluso la crítica "consultiva" y constructiva se está convirtiendo en un sinónimo de la grosería y la frustración? A menudo no expresamos nuestras opiniones abiertamente, porque tenemos miedo de ofender a alguien o queremos ser acusados de envidia. O tal vez no escribimos toda la verdad, porque tenemos miedo la cruda evaluación de nuestra persona? ¿Qué opináis acerca de criticar y recibir la crítica?

Do napisania o krytyce zabierałam się od dawna. Właściwie ten temat chodzi mi po głowie od początku mojej przygody z blogowaniem. Publikując cokolwiek w internecie, a szczególnie zamieszczając nasze zdjęcia, podlegamy ocenie innych. W zasadzie sami o nią prosimy. Na tym chyba polega ta zabawa, prawda? Wyrażaniu opinii służy (lub przynajmniej powinna służyć) funkcja komentowania. Zatem, jeśli dopuszczamy komentarze, powinniśmy liczyć się z tym, że nie wszystkie będą pozytywne. Dlaczego wiec bardzo często krytyczne opinie przyjmowane są z mniej lub bardziej ukrywanym oburzeniem? Ewentualnie z wyższością ("To mój styl, niczego w nim nie zmienię"). Z jednej strony internet roi się od chamskich i wulgarnych komentarzy, które piszą ludzie o niskiej (zerowej!) kulturze , czujący się w internecie bezkarni, i w ten sposób dają upust swoim negatywnym emocjom. Poza tym użytkownicy internetu to cały przekrój społeczeństwa. Anonimowość daje pewne poczucie bezkarności, ale z drugiej strony, czy koniecznie trzeba założyć bloga albo gdzieś się zalogować, aby wyrazić swoje zdanie? Albo wręcz podpisać się imieniem i nazwiskiem? Przecież to ile na swój temat chcemy ujawnić w internecie powinno być tylko naszym wyborem. Zastanawia mnie dlaczego nawet najbardziej konstruktywna i "doradcza" krytyka zostaje wrzucona do jednego worka z chamstwem i frustracją? Ile razy nie wyrażamy otwarcie naszego zdania, bojąc się kogoś urazić lub nie chcąc zostać posądzonym o różne "niskie" uczucia, z zazdrością na czele? (Swoją drogą, przypisywanie własnych motywacji innym jest ogólnie znanym zjawiskiem). A może nie piszemy całej prawdy, bo sami boimy się surowej, ale jednak sprawiedliwej oceny? Tak na marginesie, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że wyjątkowo ostra, najczęściej anonimowa i niestety niekulturalna krytyka w internecie jest polską specjalnością. Nie spotkałam się z nią (a na pewno nie w takiej formie i natężeniu) na blogach i innych stronach pisanych np. po hiszpańsku czy angielsku. Z drugiej jednak strony, pomijając oczywiście chamskie wypowiedzi, polskie dyskusje w internecie są ciekawsze, bo często wykraczają poza same komplementy i pozwalają mimo wszystko na wymianę poglądów. Jestem ciekawa co sądzicie zarówno o krytykowaniu, jak  i o przyjmowaniu krytyki.